Нямасавая «Крытычная маса»

31 мая 2011 //

А ў Беларусі чарговая акцыя абароны сваіх правоў аказалася… пад забаронаю. 13 чалавек затрымалі падчас правядзення ў сталіцы «Крытычнай масы». Ініцыятыву, якая ўва ўсім свеце існУе дзеля папулярызацыі роварнага руху, у нашай краіне палічылі непатрэбнаю.

Сотні, а часам і тысячы раварыстаў на галоўных вуліцах гораду. Гэтак званая “Крытычная маса” ў суседняй Варшаве становіцца ўсё больш папулярнаю. Дзякуючы ініцыятыве, польскія аматары двух колаў спрабуюць прыцягнуць увагу грамадзкасці да сваіх праблемаў. Падобныя мэты мела ўчорашняя “Крытычная маса” і ў Менску. Увагу прыцягнуць удалося, але зусім не грамадства.

БАРЫС АШЧЭПКАЎ, ВЕЛААМАТАР:
“2 дарожна-паставыя службы легкавых і мікрааўтобус з АМАПам. Хутка прыехалі нейкія людзі ў цывільным. Выглядалі як працаўнікі КДБ, якія ўсім кіравалі”.

А вось у Горадні “Крытычная маса” ўсё ж адбылася. Роўна 5 год назад была прведзена першая ў гісторыя Горадні, сёння — юбілейная ды апошняя акцыя выглядала не зусім традыцыйна – ДАІ загадала ехаць выключна ходнікамі, што супярэчыць самой ідэі роварнага руху.

АЛЯКСАНДР ФЯДОТАЎ, АКТЫВІСТ «КРЫТЫЧНАЙ МАСЫ»:
“У такім выглядзе “Крытычная маса” губляе сэнс, губляе свой фармат. Нават калі б мы так і зрабілі, то тое, што атрымаецца, – “Крытычнаю масаю назвацца няможна”.

Мясцовае ж ДАІ тлумачыць забарону на “Крытычную масу” тым, што акцыя правакуе раварыстаў парушаць правілы дарожнага руху. Дый увогуле, паводле інспектараў, ровар у Беларусі – транспарт непапулярны.

АЛЕГ ДУК, ПРЭС-САКРАТАР ГАРАДЗЕНСКАЙ ДАІ:
“Вось я магу прастаяць, гледзячы на ходнікі ў акно. Магу прастаяць гадзіну, дзве, тры, і тут не праездзе аніводзін раварыст”.

Тое, што пад вокнамі ДАІ не ездзяць раварысты, не дзіўна. Адкуль жа ім узяцца, калі сама аўтаінспекцыя, зрэшты, як і шараговыя грамадзяне, увесь час на ровары толькі наракаюць.

ЖЫХАРЫ ГОРАДНІ:
“На пешаходных пераходах едуць па ходніках і адразу ж не злазяць з ровара, едуць… У мяне быў выпадак, што я ледзь не задавіла дзіця”.
“Канечне, спалохаешся, калі яны праязджаюць”.
“Моладзь без галавы – едуць, дзе захочуць”.
“Немагчыма. Страшна ісці, што яны наедуць ззаду. Перашкаджаюць”.

І не дзіўна, што перашкаджаюць – беларускія гарады папросту не прыстасаваныя для раварыстаў. Роварныя сцежкі – амаль экзатычная рэдкасць, высокія бардзюры на ходніках, бадай, поўная адсутнасць адмысловых стаянак. І гэта прытым, што транспарт такі – зручны і карысны.

АЛЕГ КРЫЎШЫН, АКТЫВІСТ «КРЫТЫЧНАЙ МАСЫ»:
“Гэта здароўе, гэта адчуванне сябе жывым, у руху. Ровар – гэта магчымасць перасоўвацца па горадзе хутка. Ён хутчэйшы за грамадскі транспарт. Ровар давязе, куды табе хочацца”.

Горад таксама мае выгоды ад ровараў. Месца яны займаюць у разы меней за áўты. Ужо не кажучы пра тое, што гэта цалкам экалагічны транспарт.

ІГАР ЛАПЕХА, ЭКОЛАГ:
“80 % выкідаў газаў у атмасферу – гэта менавіта выкіды ад аўтамабіляў. Якасць нашых аўтамабіляў самі ведаеце якая. Таму ровар – гэта выйсце, і выйсце абсалютна простае”.

Выйсце, якое даўно ацанілі нашыя заходнія суседзі. Месца для ровара ў цэнтры польскай сталіцы можна знайсці практычна паўсюдна – адмысловыя сцежкі, паркоўкі, велізарны выбар сэрвісаў. Адным словам, усё тое, пра што мараць беларускія раварысты, змагаючыся за сваё месца пад сонцам.

Сяргей Марчык, “Аб’ектыў”

Чтобы следить за важными новостями, подпишитесь на канал ВелоГродно в Телеграм.

logo
Яндекс.Метрика